Moeder Maria: Hoedster van het Onbevlekte Concept

Er zijn weinig gestalten die zo diep in het collectieve hart van de mensheid wonen als Maria. Kathedralen dragen haar naam, miljoenen bidden dagelijks tot haar, en ook mensen die zich ver van de kerk voelen, worden stil bij een beeld van een moeder met open handen. Wat maakt haar zo universeel? Misschien dit: zij belichaamt de liefde die blijft, ook wanneer al het andere wegvalt.

Wie is Moeder Maria?

Historisch gezien was Maria een jonge vrouw uit Nazareth, wier ja op een onverwachte roeping de loop van de westerse geschiedenis veranderde. De evangeliën vertellen weinig over haar, maar wat ze vertellen, is veelzeggend. Ze bewaarde alles in haar hart, ze stond aan de voet van het kruis toen bijna iedereen was gevlucht, en ze was aanwezig toen de vroege gemeenschap bijeenkwam.

In de traditie van de Geascendeerde Meesters wordt haar rol nog verder getrokken. Volgens de leer van de Summit Lighthouse was Maria een engelenwezen dat vrijwillig incarneerde om de Christus te baren. Zij geldt er als archeia van de vijfde straal, de smaragdgroene straal van waarheid en heling, en als tweelingvlam van aartsengel Rafaël. Na haar ascentie zou zij de vertegenwoordiger van de Wereldmoeder zijn geworden. Of je deze beelden letterlijk neemt of symbolisch, ze wijzen op hetzelfde: Maria is niet alleen een historische vrouw, maar een kosmisch principe van moederschap.

De vijfde straal: waarheid die heelt

De vijfde straal draagt de kleur smaragdgroen, de kleur van de natuur, van groei en hernieuwing. Haar kwaliteiten zijn waarheid, heling, heelheid en overvloed. Dat waarheid en heling bij elkaar horen, is een diep inzicht. Veel van ons lijden komt voort uit een vertekend beeld van onszelf: overtuigingen dat we tekortschieten, dat we onze pijn verdiend hebben, dat we niet de moeite waard zijn. Heling begint wanneer we onszelf weer in waarheid zien.

Daar komt het mooiste begrip uit de Mariale leer van de Geascendeerde Meesters vandaan: het onbevlekte concept. Maria houdt, zo wordt gezegd, voor ieder mens het zuivere beeld vast van wie hij in essentie is, ongeacht wat hij heeft gedaan of meegemaakt. Zoals een moeder in haar kind altijd het goede blijft zien, ook wanneer het verdwaalt, zo houdt Maria je oorspronkelijke ontwerp vast tot je het zelf weer kunt herkennen.

Een verdieping: de moederlijke dimensie van het goddelijke

De westerse theologie heeft eeuwenlang over God gesproken in mannelijke termen. Toch is de moederlijke kant van het goddelijke nooit helemaal verdwenen. In de Hebreeuwse Bijbel heet Gods barmhartigheid rachamim, een woord dat verwant is aan rechem, de moederschoot. De wijsheid, Sophia, wordt in het boek Spreuken voorgesteld als een vrouw die aan Gods zijde stond toen de wereld werd geschapen.

De veertiende-eeuwse mystica Juliana van Norwich ging nog verder. In haar Openbaringen van Goddelijke Liefde schreef zij over Christus als onze moeder, die ons voedt, draagt en geduldig opvoedt. En in de Oosterse kerk wordt Maria Theotokos genoemd, zij die God baart. Daarin klinkt een mystiek idee door dat ook bij Meister Eckhart terugkomt: het goddelijke wil in iedere ziel geboren worden. Maria is het beeld van de ziel die zich zo opent dat het licht in haar vorm kan krijgen.

In andere tradities herkennen we dezelfde kwaliteit. Kuan Yin in het Oosten, de Goddelijke Moeder in het hindoeïsme, de vele gezichten van de Moeder die Anandamayi Ma belichaamde. Ze spreken allemaal dezelfde taal: een liefde die niet oordeelt, maar draagt.

Fátima en de stem van de Moeder in onze tijd

In 1917 verscheen Maria, volgens de overlevering, aan drie herderskinderen in het Portugese Fátima. Haar boodschap was eenvoudig: gebed, ommekeer en vrede. In de traditie van de Geascendeerde Meesters wordt verteld dat zij daar, samen met Rafaël, een retraite van heling bewaart in het etherische rijk. Ook wie die verschijningen met de nodige voorzichtigheid benadert, kan er iets wezenlijks in horen. Ze verschijnt niet aan machthebbers of geleerden, maar aan kinderen. De moederlijke wijsheid komt tot het eenvoudige hart.

Wandelen met Moeder Maria

Maria leert ons twee dingen tegelijk: zachtheid en standvastigheid. Haar liefde is teder, maar niet zwak. Ze bleef staan bij het kruis. Wandelen met haar betekent leren blijven, bij je eigen pijn en bij die van anderen, zonder weg te lopen en zonder te verharden.

De rozenkrans, een eeuwenoude vorm van toewijding aan haar, is in wezen een meditatie: een ritmisch herhalen dat de geest tot rust brengt en het hart opent. Maar je kunt haar ook eenvoudiger benaderen, met een kaars, een stil moment en de bereidheid om jezelf te zien zoals zij je ziet.

Een korte meditatie

1. Steek een kaars aan en ga rustig zitten, je handen op je hart.
2. Vraag in stilte om Maria's aanwezigheid, zonder iets te verwachten.
3. Stel je voor dat zij voor je staat in een mantel van hemelsblauw, omringd door zacht smaragdgroen licht.
4. Laat dat groene licht als een zachte regen over je heen stromen, door je hoofd, je hart, je hele lichaam.
5. Zie jezelf zoals je bedoeld bent: heel, stralend en vrij. Laat Maria dat beeld voor je vasthouden.
6. Denk tot slot aan iemand die het moeilijk heeft, en houd ook voor hem of haar dat beeld van heelheid vast.

Een vraag om mee te nemen: welk beeld van jezelf mag je loslaten, omdat het niet de waarheid over jou is?

Maria herinnert ons eraan dat we nooit zo ver kunnen afdwalen dat de liefde ons niet meer ziet. Ergens wordt het beeld van wie we werkelijk zijn bewaard, geduldig en ongeschonden, tot we klaar zijn om het weer aan te nemen.